ما گنهکاریم، اری، جرم ما هم عاشقی است
اری اما انکه ادم هست و
عاشق نیست، کیست؟

زندگی بی عشق، اگر باشد، همان جان کندن است
دم به دم جان کندن
ای دل کار دشواری است، نیست؟

زندگی بی عشق، اگر باشد، لبی بی خنده است
بر لب بی خنده باید
جای خندیدن گریست

زندگی بی عشق اگر باشد، هبوطی دائم است
انکه عاشق نیست، هم
اینجا هم اینجا دوزخی است

عشق عین اب ماهی یا هوای ادم است
می توان ای دوست بی اب و هوا
یک عمر زیست؟

بار الها !

به من گفتی:

روشن ترین کلمه " امید " است.     به آن امیدوار باش.

شایع ترین کلمه " شهرت " است.   دنبالش نرو.

ضعیف ترین کلمه " حسرت " است.  آن را نخور.

حسرت انگیزترین کلمه " حسادت " است.  از آن فاصله بگیر.

سرکش ترین کلمه " هوس " است.  با آن بازی نکن.

تواناترین کلمه " دانش " است.  آن را فرا گیر.

و ارزشمندترین کلمه " بخشش " است.  سعی خود را بکن.

پس کمکم کن تا:

همیشه به فردا امیدوار بمانم....

به دنبال شهرت نروم...

حسرت روزهای از دست رفته را نخورم...

فاصله ام را با حسد حفظ کنم...

هوس های آنی و زودگذر را از خود دور کنم...

هر لحظه در پی آموختن دانش باشم....

و    همواره بدون چشمداشت دستی بخشنده و سخاوتمند داشته باشم.

حجم سنگین زندگی

باعث شده بیشتر به بودنم بیاندیشم

و بیشتر احساسش کنم

من ، هر روز

تمام باغچه را میکنم و  خاکش را بیرون میریزم

ریشه ی گل ها را نوازش میکنم

و بعد ، طی یک مراسم سکوت ،

گل ها را به خانه شان بازمیگردانم

و بدین ترنیب آنها روز به روز با طراوت تر میشوند

چون هر روز بیشتر ارزش خاک زیر پای خود را احساس میکنند

و می فهمند که با آنکه تمام زیبایی باغچه به گل هایش است ،

وکسی به زیبایی خاک توجهی ندارد

اما مادر باغچه خاک است ...

آری گل ها میفهمند که آنها فقط تجلی زیبایی هستند

و زیبایی واقعی در دیگر سو است ، جایی که هیچ کس نمی بیند

مگر کسانی که حسش کنند

اگر دست من بود ، بعد از اینکه گلها باز شدند ،

آنها را سر و ته میکاشتم ،

تا کمی بتوانم از ریشه ها قدر دانی کنم

و بهشان بفهمانم که چقدر مهم هستند

تا وقتی کله ی گل زیبا به خاک خورد و ما تحتش به هوا رفت ،

لذت ببرم از درسی که به او داده ام !

من با افتخار تمام

کلکسیون ریشه هایم را ،

به نمایشگاه گلهای رنگارنگ می برم

تا به انسان های بی ریشه بفهمانم

ذات مهمتر از ظاهر است

و گل زیباست ، بخاطر ذات پاکش

ریشه های سخاوتمندش

و مادر بزرگوارش

و حسی که به همه میدهد زمانی که نگاهش می کنند

و این همه بخشندگی ای که دارد ...

آری من ، هر روز ،

"  نگاه آدم ها به زندگی را  "  به  " خود معنای زندگی  "   سنجاق میکنم

و برای همین است ،

که حجمش هر روز سنگین تر میشود

و وزنش ، هر روز کمتر و کمتر

  آهنگری پس از گذراندن جوانی پرشر و شور، تصمیم گرفت روحش را وقف خدا کند. سال‌ها با علاقه کار کرد، به دیگران نیکی کرد، اما با تمام پرهیزگاری، در زندگی‌اش اوضاع درست به نظر نمی‌آمد. حتی مشکلاتش مدام بیش‌تر می‌شد.

یک روز عصر، دوستی که به دیدنش آمده بود و از وضعیت دشوارش مطلع شد، گفت: «واقعا که عجبا. درست بعد از این که تصمیم گرفته‌ای مرد خداترسی بشوی، زندگی‌ات بدتر شده، نمی‌خواهم ایمانت را ضعیف کنم اما با وجود تمام رنجهایی که در مسیر معنویت به خود داده‌ای، زندگیی‌ات بهتر نشده.

آهنگر مکث کرد و بلافاصله پاسخ نداد.

سرانجام در سکوت، پاسخی را که می‌خواست یافت.

این پاسخ آهنگر بود:

در این کارگاه، فولاد خام برایم می‌آورند و باید از آن شمشیر بسازم. می‌دانی چه طور این کار را می‌کنم؟ اول تکه‌ی فولاد را به اندازه‌ی جهنم حرارت می‌دهم تا سرخ شود. بعد با بی‌رحمی، سنگین‌ترین پتک را بر می‌دارم و پشت سر هم به آن ضربه می‌زنم، تا این که فولاد، شکلی را بگیرد که می‌خواهم. بعد آن را در تشت آب سرد فرو می‌کنم، و تمام این کارگاه را بخار آب می‌گیرد، فولاد به خاطر این تغییر ناگهانی دما، ناله می‌کند و رنج می‌برد. باید این کار را آن قدر تکرار کنم تا به شمشیر مورد نظرم دست بیابم. یک بار کافی نیست.

آهنگر مدتی سکوت کرد و سپس ادامه داد:

گاهی فولادی که به دستم می‌رسد، نمی‌تواند تاب این عملیات را بیاورد. حرارت، ضربات پتک و آب سرد تمامش را ترک می‌اندازد. می‌دانم که این فولاد، هرگز تیغه‌ی شمشیر مناسبی در نخواهد آمد. آنوقت است که آنرا به میان انبوه زباله‌های کارگاه میاندازم.

باز مکث کرد و بعد ادامه داد:

می‌دانم که در آتش رنج فرو می‌روم. ضربات پتکی را که زندگی بر من وارد کرده، پذیرفته‌ام، و گاهی به شدت احساس سرما می‌کنم. انگار فولادی باشم که از آبدیده شدن رنج می‌برد. اما تنها دعایی که به درگاه خداوند دارم این است :

«خدای من، از آنچه برای من خواسته‌ ای صرفنظر نکن تا شکلی را که  می‌خواهی ، به خود بگیرم. به هر روشی که می‌پسندی  ادامه بده ؛ هر مدت که لازم است، ادامه بده، اما هرگز، هرگز مرا به کوه زباله‌های فولادهای بی فایده پرتاب نکن».

                     خبر به دورترین نقطه جهان برسد

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه سخت تر از اینکه پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد.

چه می کنی اگر او را دوست داشتی یک عمر

به راحتی کسی ناگهان ز راه برسد. 

رها کند برود............از دلت جدا شود.......

به آنکه بیشترش دوست داشته به آن برسد.

رها کند برود............دو تا پرنده شوند..........

                   خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی.......... 

                    بغض خویش بخوری

که هق هق تو ............

                 مبادا به دیگران برسد.

خدا کند که ................

                 نه نفرین نمی کنم

به او که یک عمر عاشق بودی زیان برسد.

 خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد........ 

           روزگاری سرزمین روح من هموار بود

                    دور تا دور دلم تا آسمان دیوار بود

                       آن طرف احساس بود و این طرف دلواپسی

           در جواب عشق حرف آخرم انکار بود

                  در حصار سنگی ام پیچیده در صبری نجیب

          لحظه هایم بی تپش از رخوت تکرار بود

                بعد از او وهمی سراپایای غرورم را تکاند

         بی گمان این لحظه دیگر لحظه اقرار بود

               خوابگردی .شاعری . افسانه یا ناباوری

                     خوب یادم هست آن شب اولین دیدار بود